*20*

 

எங்க கொள்ளு தாத்தா யூஸ் பண்ண மோதிரம் எங்க அப்பா போட்டுருக்காரு . எங்க தாத்தா யூஸ் பண்ணது என்னோடது . அதாவது இப்போ உன்கையில இருக்குறது என் தாத்தாவோடது ” .

சிந்தனையில் ஆழ்ந்த நம்மவனுக்கு சிறிது சிறிதாக பொறிதட்ட ஆரம்பித்தது .

வெளிச்சக்கீற்று பளீரென சிந்தையில் உதயமாக ஆரம்பித்தது நம் விஷ்ணுவிற்கு . அப்பொழுது ராமின் அன்னை கௌரி நேரமாகும் பொருட்டு அவனை அழைக்க வந்தார் . ” தம்பி … இன்னும் நேரமாகிறது தெரியலையா ? நல்ல நேரத்துக்குள்ள போனாதான் பூஜை பண்ண முடியும் . அப்பா எப்பவோ ரெடியாகி கீழ வெய்ட் பண்ணிட்டு இருக்காரு . இங்க வந்து பார்த்தா ரெண்டு பேரும் பேசிட்டு இருக்கீங்க … எல்லா கதையும் வந்து பேசிக்கலாம் கிளம்புங்க தம்பிங்களா . ” என அங்கு பேசிக்கொண்டிருந்த ராமையும் விஷ்ணுவையும் துரிதப்படுத்தினார் .

” இதோ கிளம்பிட்டோம்மா… அப்பா ரெடியாகிட்டாருன்னு முதல்லயே சொல்லிருக்க கூடாதா … ஜீவா , பாலா , வேதா எல்லாரும் கிளம்பிட்டாங்களா ?”

” உங்களைத் தவிர எல்லாரும் ரெடிடா… இப்ப வர மாதிரி ஐடியா இருக்கா … இல்ல இப்படியே கேள்வி கேட்டுட்டு இருக்கறதா உத்தேசமா ? ” சற்று சலித்தபடி கௌரி கூறவும் ” உடனே கோபம் வந்துடும் என் ராஜமாதாவுக்கு ” என அவரின் கன்னத்தைக் கிள்ளி கொஞ்சியபடி அவனது அறையிலிருந்து புறப்பட்டான் ராம் . ராமினைத் தொடர்ந்து விஷ்ணுவும் அவ்விடமிருந்து அகன்றான்.

கூடத்திலே கௌரி கூறியபடியே அனைவரும் கோவிலுக்கு செல்வதற்க்கு தயாராக இருந்தனர் . மாடிப்படியிலிருந்து இறங்கும்போதே வேதாவினைப் பார்த்த விஷ்ணுவிற்கு தன் விழிகளை அவளிடமிருந்து மீட்பதற்கு சிறிது கால அவகாசம் தேவைப்பட்டது . வேதா தரித்திருந்த அழகான இளம் சிவப்பு வண்ண பட்டாடை அவளின் நிறத்திற்கு பாந்தமாக பொருந்தியிருந்தது . அவள் அந்த புடவைக்கு தோதாக அணிந்திருந்த கல்வைத்த ஜிமிக்கியும் அதனையொத்த அட்டிகையும் அவளின் அழகை மெருகூட்டியிருந்தன என்றால் அவளின் நீண்ட கூந்தளில் சூடியிருந்த முல்லைப்பூ அவளை அவன் கண்களுக்கு தேவலோக கன்னிகையைப் போல் காட்சியளிக்க வைத்தன.

விஷ்ணு தன்னையே கவனித்தபடி வந்துகொண்டிருப்பதை அவதானித்த வேதாவிற்கு ஒரு பக்கம் தன் அலங்காரத்தில் மெல்லிய பெருமை ஊற்றெடுத்தாலும் இன்னொரு பக்கம் நாணம் ஆட்கொண்டு அவளை அவனின்பால் போகவிடாமல் தடுத்தது.

கூடத்தை அடைந்தவுடன் வேதாவின் அருகில் சென்ற விஷ்ணு … ” யூ ஆர் லுக்கிங் ஸ்டன்னிங் ஹனி. ஜஸ்ட் கார்ஜியஸ் ” என அவளுக்கு மட்டும் கேட்கும் குரலில் கூறினான்.

” டேய் … என்னடா இது இடுப்புல நிக்கவே மாட்டேங்குது … ஒழுங்கா நான் என்னோட பேன்ட் ஷர்ட்டே போட்டுட்டு வந்துருப்பேன்ல…வேஷ்டி சட்டையோடதான் வரனும்னு ஒரு பெட்டிங் வேற மண்ணாங்கட்டி ” என்ற பாலாவின் கதறலில் சுற்றுப்புறத்தை உணர்ந்த விஷ்ணு அப்பொழுதுதான் தன்னருகில் வேஷ்டியை கட்டத்தெரியாமல் கட்டிக்கொண்டிருந்த பாலாவினைக் கண்ணுற்றான் . அவன் ஒரு பக்கம் வேஷ்டி அவிழ்ந்துவிடாமல் இருக்க அதனைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்த விதமே அவனுக்கு சிரிப்பை வரவழைத்துக் கொண்டிருந்தது .

” என்ன மச்சி … வேஷ்டி சட்டையெல்லாம் பலமா இருக்கு … அப்படியே இந்த ஜிலேபி கலர் சட்டைக்கும் வேஷ்டிக்கும் அப்படியே அம்சமா ராமராஜன் மாதிரியே இருக்கடா… என் கண்ணே பட்டுடும் போல அம்புட்டு லட்சணமா இருக்க மச்சி ” என்ற ஜீவாவின் கிண்டலில் கோபத்தின் உச்சியில் சென்ற பாலா …

” நீ வாய மூடு… எல்லாம் உன்னாலதான் குரங்கு…. வேஷ்டி சட்டை கட்டிட்டு வர சொல்லி என்கிட்ட பெட் கட்டினதே நீதானே ” என ஜீவாவின் மீது பாய போனவனைத் தடுத்து ” மச்சி விடுறா … நிஜமாவே இந்த ட்ரெடீஷனல் அவுட்ஃபிட் ரொம்ப நல்லா இருக்கு… ஆக்ட்சுவலி யூ சுட் தேங்க் ஹிம் … ஹேன்ட்ஸமா இருக்கடா… வா நான் இன்னும் கொஞ்சம் கரெக்டா கட்டி விட்றேன் எனக் கூறி மற்றவர்களை கிளம்ப சொல்லிவிட்டு பாலாவை மட்டும் கூட்டிக்கொண்டு அடுத்த அறைக்குச் சென்றான் விஷ்ணு .

வேட்டியை கச்சிதமாக பாலாவிற்க்கு கட்டினான் . அந்த அறைக்கு அடுத்த அறையே ராமின் தந்தை ஈஸ்வரபாண்டியனுடையது . பாலாவும் விஷ்ணுவும் அந்த அறையிலிருந்து வெளிவரும்போது அந்த அறையிலிருந்து ஈஸ்வரபாண்டியனின் சன்னமான பேச்சுக்குரலைக் கேட்க நேர்ந்தது …
” என்கிட்ட கேக்காம இன்னைக்கு ஏன் வரசொன்ன”
…………
” எல்லாரும் குடும்பத்தோட குலதெய்வ கோவிலுக்கு போறோம் . நான் இப்ப அங்க வரமுடியாத நிலையில இருக்கேன் “
………
அந்த குரலில் பதட்டத்தையும் அவசரத்தையும் உணர்ந்த விஷ்ணு அப்பேச்சினை உன்னிப்பாக கேட்க ஆரம்பித்தான் .

தன் அருகிலிருந்த பாலாவை ” மச்சி மறந்தே போய்ட்டேன்டா …. எனக்கு முக்கியமா ஒரு மெய்ல் சென்ட் பண்ணனும் என் கசின் ஒரு விஷயமா என்கிட்ட ஹெல்ப் கேட்டான் . . அதை அவனுக்கு சென்ட் பண்ணிட்டு நான் உங்க கூட ஜாய்ன் ஆகிக்கிறேன். நீ இப்போ கிளம்பு … நான் சீக்கிரம் வந்துட்றேன் … ” எனக்கூறி பாலாவை அங்கிருந்து அகற்றினான் விஷ்ணு .

அவனை அனுப்பியவுடன் மீண்டும் கவனமாக அப்பேச்சின் திசையில் காதுகொடுத்தான் .

” வேண்டாம் வேண்டாம்…. உன்ன முழுசா என்னால நம்ப முடியாது … நானே வந்து பார்ட்டி கிட்ட பேசுறேன் “
……
” சரி சரி … இன்னைக்கு நைட் அங்க வந்துடுவேன்…

அதற்குள் பேச்சுவார்த்தை முடிவுக்கு வரவே விஷ்ணு அருகிலிருந்த பெரிய மரத்தூணில் தன்னை மறைத்துக்கொண்டான் .

அறையிலிருந்து ஈஷ்வரபாண்டியன் வெளியேறிய நொடியிலிருந்து அவரின் ஒவ்வொரு அசைவையும் கண்காணித்துக்கொண்டிருந்தான் விஷ்ணு.

விஷ்ணு எதிர்பார்த்திருந்த அந்த இரவு நேரமும் நெருங்கியது . அனைவரும் நித்திராதேவியின் வசம் சிக்கியிருந்த அந்த அர்த்தசாம நேரத்தில் அவன் அவனது அறையிலிருந்து வெளியே வந்தன். அவன் எண்ணியபடியே ஈஷ்வரபாண்டியன் தூங்காமல் ஹாலில் அமர்ந்து புத்தகம் படித்துக்கொண்டிருந்தார். அப்பொழுது திடீரென்று அவரின் மொபைலில் அழைப்பு வரவும் அந்த அழைப்பை ஏற்றவர் ” உன் காலுக்கு தான் வெய்ட் பண்ணிட்டு இருந்தேன் … இதோ கிளம்பிட்டேன் … இன்னும் அரைமணி நேரத்துல அங்க இருப்பேன் …மீதிய நேர்ல பேசலாம் ” எனக்கூறி அழைப்பை அணைத்தார்.

உடனே ஈஷ்வரபாண்டியன் அவசர அவசரமாக தன் கார் நின்றிருக்கும் போர்டிகோவை நோக்கி சென்று தன்னை அந்த வண்டியின் ஓட்டுநர் இருக்கையில் திணித்துக்கொண்டார் .

அவரின் இந்த அலைபேசி உரையாடலையும் அதனைத்தொடர்ந்து அவரின் அவசர நடவடிக்கைகளையும் கவனித்த விஷ்ணுவிற்கு அவரைப் பின்தொடர்ந்து செல்ல உள்மனம் உந்தித்தள்ளியது .

தன் மனம் நினைத்ததை உடனே செயல்படுத்த துவங்கினான் நம்மவன் . ஈஷ்வரபாண்டியன் கவனியாவண்ணம் அவரைப்பின் தொடர்ந்தவன் அவரின் வாகனம் புறப்பட்டவுடன் ஷெட்டில் நிறுத்திவைக்கப்பட்டிருந்த ராமின் இருசக்கரவாகனத்தில் செல்வது என முடிவெடுத்து அதைச் செயல்படுத்தினான் .

ஈஷ்வரபாண்டியனின் கார் பிரதான சாலையில் சென்றுகொண்டிருந்தது . அவ்வளவாக ஆள்நடமாட்டமும் வாகனங்களும் இல்லாவிடினும் ஓரளவிற்க்கு போக்குவரத்து நிகழ்ந்துகொண்டுதான் இருந்தது .

அடுத்த இருபது நிமிட நேர பிராயாணத்தில் அவரது வாகனம் முக்கியபாட்டையிலிருந்து சற்று விளகி ஜனசஞ்சாரமற்ற பகுதியில் சென்றுகொண்டிருந்தது . இந்த பகுதியில் மிகவும் நெருக்கத்தில் அவரைப்பின்தொடர்ந்தால் அவர் தன்னைக் கண்டுபிடித்துவிடக்கூடும் என அவதானித்தவன் சற்று கணிசமான இடைவெளியிலேயே அவரைக் கண்காணித்துக்கொண்டு வந்தான் . சிந்தை முழுக்கவும் எண்ண அலைகள் ஆர்ப்பரிக்க தன் பணியை தொடர்ந்தான் விஷ்ணு .

சிறிது நேரத்தில் ஈஷ்வரபாண்டியனது வாகனம் ஒரு ஒதுக்குபுறபகுதியில் தன் பிரயாணத்தை நிருத்தியது . அதிலிருந்து இறங்கிய ஈஷ்வரபாண்டியன் சுற்றும் முற்றும் தன் பார்வையை செலுத்திவிட்டு பின் கிழக்குத்திசையில் நடக்கலானார் . சற்றுதூரம் சென்றதும் கானகப்பிரதேசம் தென்பட்டது . சற்றும் யோசிக்காமல் அதனுள் தன்னைப்புகுத்திக்கொண்டு மேலும் தன்பிராயணத்தைத் தொடர்ந்தார். அடுத்த ஐந்து நிமிடங்களில் சிறியதும் அல்லாமல் பெரியதும் அல்லாமல் ஒரு நடுத்தரவர்க்கமான சற்றே சிதிலமடைந்த கட்டடம் தென்பட்டது . அந்த கட்டிடத்தை நெருங்கிய ஈஷ்வரபாண்டியன் உட்பக்கமாக தாளிடப்பட்டிருந்த கதவினருகில் சென்றவர் கதவினை லேசாகத்தட்டினார் .

அவரையே பின்தொடர்ந்து சென்ற விஷ்ணுவிற்கு அவரின் செய்கைகள் யாவும் தான் ஏற்கனவே கொண்ட சந்தேகத்தை அதிகரிக்கவே செய்தன .

அடுத்த சில நொடிகளிலேயே கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டதும் அவரையே பின்பற்றி வந்த விஷ்ணு தன் பார்வையினை கூர்மையாக்கினான் . ஏற்கனவே சில பல அதிர்ச்சிகளை எதிர்கொண்ட விஷ்ணுவிற்கு மேலும் அதிர்ச்சி அந்த கதவினைத் திறந்தவனின் மூலம் ஏற்பட்டது .

அன்றொருநாள் பூங்காவில் தான் பார்த்த வளவனின் உருவத்தையொத்த அதே இளைஞன்தான் கதவைத் திறந்தவன் . அவனைப் பார்த்த அடுத்த நிமிடமே ” வாட் த ஹெல் ஹாப்பனிங் ஹியர் … இவன் யாரு… ராமோட அப்பாவுக்கும் இவனுக்கும் என்ன சம்பந்தம் …. முதல்ல எதுக்கு இந்த இரகசிய இடம்… இந்த நேரத்துல இங்க எதுக்கு இவங்க ரெண்டு பேரும் மீட் பண்ணணும் … சம்திங் ராங்…. இது வெறும் சாதாரண நிகழ்வா எனக்கு தெரியல வீல்ஸ் வித்தின் வீல்ஸ் …. ஹோ ஷட்டப் விஷ்ணு … ஸ்டாப் திங்கிங் ஓவர்மச்… அங்க கவனி ரெண்டு பேரும் கதவைச் சாத்திக்கிறாங்க … இப்ப உள்ள போக வழி இல்ல … வேற என்ன பண்ணலாம் யோசி … யோசி…. ” என தனக்குள்ளேயே எண்ணிக்கொண்டிருந்தான் .

அடுத்த நொடியே தான் செய்ய வேண்டியது என்ன என முடிவெடுத்த விஷ்ணு அச்சிதிலமடைந்த கட்டடத்திற்குள் நுழைவதற்கு வேறேதும் வழிகள் உள்ளனவா என ஆராயத் துவங்கினான் . அக்கட்டிடத்தின் பக்கவாட்டுச் சுவரின் பக்கம்வந்தவன் அப்பொழுதுதான் அருகில் இருந்த நெடித்துயர்ந்து வளர்ந்த மரத்தினைக் கண்ணுற்றான் அதன் கிளை அந்தக் கட்டடத்தின் மாடி முகப்பில் சென்று முடிந்தது . சற்றும் தாமதியாமல் அந்த மரத்தினில் ஏறியவன் அந்த கிளையின் வாயிலாக அக்கட்டடத்தின் மாடி முகப்பில் குதித்தான். அம்முகப்பில் உள்ள அறையின் பின்பக்க மரக்கதவு காட்சியளித்தது அதனை உந்தித்தள்ள எத்தனித்தான் . பழங்காலத்திய கதவாகயால் விஷ்ணுவின் பலத்திற்க்கு ஓரளவு முட்டுக்கொடுத்துவிட்டு பிறகு அவனின் முயற்சிக்கு சில நொடிகள் கழித்து செவி சாய்த்தது அக்கதவு .

அவ்வறை பல ஆண்டுகளாக திறவாமல் இருந்திருக்கும்போலும் ஒரே சிலந்திவலைகளும் தூசுகளும் அறையை ஆக்கிரமித்துக் காணப்பட்டன . அவ்வறையின் சாளரத்திரத்திலிருந்து அக்கட்டடத்தின் உள்ளமைப்பை கிரகிக்க ஆரம்பித்தான். அச்சாளரத்தின் வழியாக பார்க்கும்போது கீழே ராயின் தந்தையும் வளவனின் உருவத்தில் இருந்தவனும் ஏதோ வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்டிருப்பது போல் தெரிந்தது . அங்கிருந்து கவனித்ததில் பேச்சுச்சத்தம் ஏதும் கேட்கவில்லை ஏதோ ஊமைப்படம் பார்ப்பது போல்தான் தெரிந்தது .

அவர்கள் அப்படி என்ன விவாதித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என அறிய முற்பட்டவன் மெல்ல பூனை நடையிட்டு அந்த அறையினின்றும் வெளிப்பட்டு அவர்கள் கவனியா வண்ணம் குறிப்பிட்ட இடைவெளியில் தடுப்புகளுக்கு பின்னே மறைந்துக் கொண்டான் .

அங்கிருந்து பார்க்கையில் அவர்களின் சம்பாஷனை தெளிவாகவே கேட்டது .

” வருண்… பார்ட்டி வராங்கன்னு சொன்ன யாரையும் காணலை … எப்ப வராங்க அவங்க ” என்று வினவினார் ஈஷ்வரபாண்டியன் .

” அவங்க இன்னைக்கு வரமாட்டங்க அங்கிள் … நாளைக்கு நைட் தான் வருவாங்க ” என்றான் வருண் என அழைக்கப்பட்ட வளவனின் உருவில் இருந்தவன் .

” அப்ப எதுக்கு என்ன அவசரமா பார்ட்டி வராங்கன்னு சொல்லி இப்ப இந்த நேரத்துல வர சொன்ன … முட்டாள் “

” உங்களை கொலை பண்ண அங்கிள் ” எனக் கூறிக்கொண்டே தன் பாக்கெட்டிலிருந்து ஒரு கைத்துப்பாக்கியை எடுத்து புன்னகைத்தான் .

அவனுடைய பதிலிற்கும் செயலிற்கும் ஸ்தம்பிதமான ஈஷ்வரபாண்டியன் சற்று சுதாரித்துக் கொண்டு ” வருண் … என்ன உளறிட்டு இருக்க … நான் உன் அப்பாவோட ஃப்ரெண்ட் டா … நான் என்ன தப்பு பண்ணேன் “

” என்ன தப்பு பண்ணீங்களாவா …. நீங்க பண்ணது முழுக்கவே என்வரையில தப்புதான்… …. உங்க பையனோட ஃப்ரண்டுன்னு ஒருத்தன் வந்துருக்கானே அவனை கொஞ்ச நாள் முன்னாடி பார்க்ல தான் பர்ஸ்ட் டைம் பார்த்தேன் … அவனை பார்த்ததும் என் மனசுல ஏதேதோ எண்ணங்கள் நினைவுகள் … அவனைப் பார்த்த உடனே அவ்வளவு குரோதம் …. தலையை யாரோ சம்மட்டி கொண்டு அடிச்ச மாதிரி திடீர்னு ஒரு வலி . அப்பதான் எனக்கு பழைய ஞாபகங்கள் ஒவ்வொன்னா வர ஆரம்பிச்சுது … அந்த விஷ்ணுவுக்கும் என்ன ஞாபகம் இருக்கா? அவனுக்கும் முன்ஜென்ம நினைவுகள் திரும்பிடுச்சானு சந்தேகமா இருந்தது … அதனாலயே அவன் மேல மோதுகிற மாதிரி போனேன் . அவனும் என்னைப் பார்த்து அதிர்ச்சி அடைஞ்சான் … நான் அதைக் கவனிச்சாலும் கவனிக்காதமாதிரி கேஷுவவலா சாரி கேட்டுட்டு வந்துட்டேன் . பட் அவனை நான் கண்காணிக்க தவறவில்லை.

அப்போதான் எனக்கு மரகதலிங்கம் ஞாபகத்திற்கு வந்தது . இப்ப எனக்கு விஷ்ணுவை விட அந்த மரகதலிங்கம்தான் முக்கியமாகபட்டது . இப்போ எல்லாம் இந்த மாதிரி பழைய சிலைங்களுக்கு இருக்க விலையே பல கோடிகளுக்கு போகும் . நான் இந்த சான்ஸை மிஸ் பண்ணா என்ன விட அடிமுட்டாள் இந்த உலகத்திலயே யாரும் இருக்க மாட்டாங்க … சோ விஷ்ணு அன்ட் கோ அங்க இருந்து கிளம்பின உடனே நான் ஒரு செகன்ட் கூட வேஸ்ட் பண்ணாம அந்த மரகத லிங்கம் இருக்குற இடத்துக்கு போக ஆரம்பிச்சேன் . நான் அந்த இடத்துக்கு போகும்போது நல்லா இருட்டிடுச்சு . இதுதான் சரியான நேரம்… இப்போ இந்த நேரத்துல யாரும் வரமாட்டாங்கன்னு நினைச்சு மரகதலிங்கம் இருக்க காட்டுக்குள்ள போக ஆரம்பிச்சேன்… இங்கதான் நீங்க பண்ண பெரிய தப்பு ஆரம்பமாச்சு …..அவன் நடந்த சம்பவங்களை சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே அவன் நினைவுகள் பின்னோக்கி செல்ல ஆரம்பித்தது .

அன்றைய இரவில் யாரும் அப்பக்கம் வந்துவிட மாட்டார்கள் என்ற தைரியத்திலும் அம்மரகதலிங்கத்தின் மீதிருந்த ஆசையிலும் வருண் அக்காட்டிற்குள் நுழைய ஆரம்பித்தான் . அவன் அக்கானகத்திற்குள் நுழைவதை தூரத்தில் தன் வியாபார விஷயமாக ஊருக்கு சென்று காரில் திரும்பிவந்துகொண்டிருந்த ஈஷ்வரபாண்டியனின் கண்களுக்கு புலப்பட்டது .

” என்ன சரவணன் பையன் போல தெரியுது … இந்த நட்டநடுராத்திரியில எங்க போய்க்கிட்டு இருக்கான்… அதுவும் காட்டுக்குள்ளாற ….” என்று நினைத்தவர் அவன் நடவடிக்கையை ஊன்றி கவனிக்கலானார் .

அவன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்துக்கொண்டே திருட்டுத்தனமாக காட்டினுள் நுழைந்தவுடன் ஏதோ தவறு நடந்துகொண்டிருப்பதாக உணர்ந்தவர் தன் காரினை சற்று தூரமாகவே நிறுத்திவிட்டு அவனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றார்.

வருண் அந்த மரகதலிங்கம் இருந்த பாழடைந்த நிலவறைக்குகையை அடைந்தவுடன் வளவனாக இருக்கும்வ்வபோது வைத்த அதே மரகதலிங்கம் இப்பொழுதும் இருப்பதைப்பார்த்தவுடன் அவனுக்கு அளப்பரிய மகிழ்ச்சியாக இருந்தது .. உடனடியாக அம்மரகதலிங்கத்தை எடுக்க சென்றான் … பற்பல வருடங்கள் ஆனதால் அதை அவ்வளவு சுலபமாக அவனால் எடுக்கமுடியவில்லை…. திடீரென்று அவனுக்கு பின்புறம் ஈஷ்வரபாண்டியனின் வருண் என்ற குரல் கேட்டவுடன் அதிர்ச்சியடையலானான் .

சற்று திடுக்கிட்டு திரும்பியவன் ஈஷ்வரபாண்டியனை கண்டவுடன் ஆடித்தான் போனான் . அந்த சமயத்தில் என்ன செய்ய வேண்டும் என்ற யோசனை கூட அவனுக்கு எழவில்லை .

அவனையும் மரகதலிங்கத்தையும் மாறி மாறி பார்த்த ஈஷ்வரபாண்டியனுக்கு ஏதோ தவறாக தோன்றவே… ” வருண் நீ ஏதோ தப்பு பண்ணிட்டு இருக்கன்னு தெரியுது … இது எல்லாம் வேண்டாத வேலைடா… உங்க அப்பாவோட நண்பனா சொல்றேன் ….உடனே இங்க இருந்து கிளம்பிடலாம் ….. இந்த இடத்தைப் பத்தி போலீஸ்க்கு இன்ஃபார்ம் பண்ணிடலாம் அவங்க வந்து இந்த லிங்கத்தை கொண்டு போய்டுவாங்க … “

” இல்ல இல்ல அங்கிள் போல போலீஸ்க்கு எல்லாம் போகாதீங்க …. ஒரு நிமிஷம் நான் சொல்றதை கேளுங்க இந்த மாதிரி சிலைங்களுக்கு எல்லாம் இப்ப ரொம்ப மவுசு அதிகம்…. அதுவும் இதெல்லாம் ரேர் பீஸ் … இந்த ஒரு சிலை போதும் லைஃப் லாங் கோடீஷ்வர வாழ்க்கை வாழலாம் … கொஞ்சம் யோசிச்சு பாருங்க அங்கிள் … கிடைக்கிற லாபத்துல ஆளுக்கு 50 -50 எடுத்துக்கலாம்…. “

” போலீஸுக்கு போனா சல்லிப்பைசாவுக்கு கூட நமக்கு லாபம்னு வராது … ஆனா நான் சொன்ன மாதிரி கேட்டா தலைமுறைக்கும் நாம உட்கார்ந்து சாப்பிடலாம் … அவ்வளவு லாபம் வரும் … இந்த சான்ஸை மிஸ் பண்ணிடாதீங்க அங்கிள் … உங்க பையனுக்கு இந்த ஊர்லயே நீங்க பெரிய ஹாஸ்பிட்டல் கூட கட்டித்தரலாம்… ” என்று கூறினான் .

அவன் கூறுவதைக்கேட்ட ஈஷ்வரபாண்டியன் இரு புருவங்களும் சிந்தனை முடிச்சிட ஆழ்ந்து சிந்திக்கலானார்.

அவரை எப்பாடுபட்டாவது சம்மதிக்கவைத்து போலிஸிற்கு விஷயம் தெரிந்துவிடக்கூடாது என்பதில் முழுக் கருத்தாக இருந்தான் . ” என்ன இருந்தாலும் இது சட்டப்படி தப்பு இல்லையா? யாருக்காவது தெரிஞ்சா என் மானம் இல்ல போய்டும் …?”

” உங்களையும் என்னையும் தவிர வேற யாருக்கும் இந்த இடத்தைப் பத்தி தெரியாது …அதனால நீங்க வருத்தப்பட வேண்டிய அவசியமே இல்ல … சோ பீ கூல் அங்கிள் ” என்று அவரை எப்படியோ சம்மதிக்கவைத்து விட்டான். யானைக்கும் அடிசறுக்கும் என்பது போல் அப்பெரியவரும் அவனுடைய நைச்சியமான பேச்சிற்கு இசைந்து அவனுடைய திட்டத்தில் தானும் ஒரு அங்கமானார் .

வருணுடன் சேர்ந்து அந்த லிங்கத்தை இடம்பெயர்த்த பொழுதுதான் அவருக்கும் தெரியாமல் அவருடைய மோதிரம் அவ்விடத்தில் தவறி விழுந்தது . அவரும் பாதி குழப்பமான மனநிலையிலும் பதட்டமான சூழலிலும் இருந்ததால் அதனை கவனியாமல் விட்டுவிட்டார் .

லிங்கத்தை இடம்மாற்றி தற்போதுள்ள இடத்தில் வைத்தபிறகு ஈஷ்வரபாண்டியன் வருணிடம் ” வருண்…. எனக்கு ரொம்ப நேரமா ஒரு சந்தேகம். இந்த ஊர்லயே பிறந்ததில இருந்து இருக்கிற எனக்கு கூட இப்படி ஒரு இடம் இருக்கு அதுல இந்த லிங்கம் இருக்குங்குற சின்ன ஹிண்ட் கூட கிடைக்கலையே!!!..”

” அ… அது வந்து … அது கொஞ்சம் சிக்கலான கதை … அதை அப்புறம் உங்களுக்கு சொல்றேன்… இப்ப இங்க இருந்து கிளம்புவோம் … விடியிற நேரம் ஆகப்போகுது… யாராவது பார்த்துட போறாங்க …” என்றவாறு அப்பேச்சிற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்து அங்கிருந்து கிளம்பினர் இருவரும்.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *